اگر تا حالا یک محموله قطعه یدکی سفارش داده باشی و بعد دیده باشی چند هفته توی گمرک خاک میخورد، میدونی موضوع اصلا سر پول نیست. سر مدرک ناقصه. خیلی از واردکنندهها، چه تازهکار چه باتجربه، دقیقا همینجا گیر میکنن؛ یک برگه کم دارن، یا سفارش رو قبل از مجوز ثبت کردن، یا اصلا نمیدونستن قطعهشون مشمول استاندارد اجباریه. این متن رو نوشتم که دقیقا همین اشتباهها رو نداشته باشی. بذار از اول شروع کنیم.
قبل از هر کاری، بدون کارت بازرگانی هیچجا راهت نمیدن. این کارت رو از اتاق بازرگانی محل سکونت یا محل ثبت شرکتت میگیری و اعتبارش معمولا یک سالهست، یعنی هر سال باید تمدیدش کنی. اگر شخص حقیقی هستی هم میتونی بگیری، اما اگر قراره بهصورت مستمر و در حجم بالا واردات انجام بدی، ثبت شرکت با موضوع فعالیت «واردات و فروش قطعات یدکی» کارت رو خیلی راحتتر میکنه و در برخورد با گمرک هم اعتماد بیشتری میسازه.
اینجا نقطهایست که خیلیا اشتباه میکنن: کالا رو سفارش میدن و بعد یاد ثبت سفارش میافتن. اشتباهه. اول باید توی سامانه جامع تجارت (ntsw.ir) اطلاعات کالا، کد HS، کشور مبدأ و مشخصات فنی قطعه رو وارد کنی و درخواست ثبت سفارش بدی. تا این مرحله تایید نشه، عملا حق ورود کالا به کشور رو نداری. کد HS اینجا خیلی مهمه؛ چون همین کد تعیین میکنه قطعهات مشمول چه استاندارد و چه تعرفهای میشه. یک کد اشتباه، میتونه کل روند رو چند هفته عقب بندازه.
فرض کن قراره لنت ترمز، فیلتر روغن یا کمکفنر وارد کنی. اکثر اینجور قطعات مشمول استاندارد اجباری هستن و باید از سازمان ملی استاندارد ایران گواهی بگیری. این گواهی معمولا نیاز به آزمایش نمونه داره؛ یعنی از همون ابتدای کار باید یک نمونه از قطعه رو برای بررسی کیفیت بفرستی. اگر قطعهات این استاندارد رو نداشته باشه، حتی اگه بقیه مدارکت کامل باشه، گمرک اجازه ترخیص نمیده. پیشنهادم اینه قبل از خرید عمده، حتما استعلام بگیری که قطعه مورد نظرت جزو کالاهای مشمول استاندارد هست یا نه؛ چون بعضی قطعات فرعی و کماهمیتتر از این قاعده مستثنا هستن.
بعد از ثبت سفارش، وزارت صنعت، معدن و تجارت باید سفارشت رو تایید کنه. این تاییدیه معمولا همراه با فرآیند تخصیص ارزه؛ یعنی مشخص میشه پول قطعه رو از چه طریقی و با چه نرخی پرداخت میکنی. با توجه به شرایط تحریمی، بیشتر پرداختها این روزها از طریق صرافیهای مجاز یا واسطههای تجاری انجام میشه، نه انتقال مستقیم بانکی. این بخش از اون قسمتهاییه که بهتره با یک ترخیصکار یا مشاور بازرگانی جلو بری، چون قوانین ارزی مدام تغییر میکنه.
وقتی کالا حرکت کرد، سه تا از مهم ترین مدارک واردات و ترخیص قطعات یدکی خودرو که باید همیشه همراهت باشه:
پروفرما همون پیشفاکتوریه که فروشنده قبل از ارسال کالا برات میفرسته و شرایط معامله رو مشخص میکنه؛ قیمت، تعداد، زمان تحویل. این سند رو باید از همون ابتدا نگه داری چون توی ثبت سفارش و بعدا توی اظهار گمرکی بهش نیاز داری. فاکتور خرید نهایی هم که بعد از تسویه صادر میشه، باید دقیقا با پروفرمای اولیه همخوانی داشته باشه؛ هر مغایرتی بین این دو سند، گمرک رو مشکوک میکنه و باعث بازرسی بیشتر و تاخیر میشه.
وقتی کالا فیزیکی به گمرک رسید، نوبت اظهار میرسه. اینجا باید اظهارنامه گمرکی تنظیم کنی که شامل همه مشخصات کالا، ارزش، کد تعرفه و مدارک بالاست. بعد از ثبت اظهارنامه:
این سه رنگ رو حتما شنیدی ولی شاید معنیش برات روشن نباشه. مسیر سبز یعنی مدارکت کامله و مجوزهای لازم رو داری؛ کالا سریع آزاد میشه. مسیر زرد یعنی کارشناس گمرک باید یک بار دیگه مدارک و اسناد رو دقیق چک کنه، بدون بازرسی فیزیکی کالا. مسیر قرمز سختترین حالته؛ یعنی کالا باید فیزیکی باز و بازرسی بشه و مجوزهای تکمیلی از کارشناسان گرفته بشه. طبیعتا هرچی مدارکت از اول کاملتر و دقیقتر باشه، شانس افتادن توی مسیر سبز بیشتره.
خیلیا فقط قیمت خرید قطعه رو حساب میکنن و غافلگیر میشن وقتی میبینن باید علاوه بر عوارض گمرکی، هزینه انبارداری، هزینه حمل داخلی، هزینه وزارت راه و ترابری و ارزش افزوده رو هم بدن. پیشنهادم اینه قبل از سفارش، از یک ترخیصکار یا شرکت باربری بخواهی برات یک برآورد کامل هزینه بده، نه فقط تعرفه گمرکی خام. اینجوری با قیمت واقعی تمومشده قطعه غافلگیر نمیشی و میتونی قیمت فروشت رو درستتر ببندی.
ارتقاء سریع سایت در گوگل با ❌بک لینک قوی❌
مشاهده
مطالب پیشنهادی روز
مطلب مرتبط
وقتی بستهبندی، خودش بازاریابی میکند!
